Podstawa prawna sposobu uzyskiwania świadectw kwalifikacyjnych URE

Procedurę uzyskiwania świadectw kwalifikacyjnych Urzędu Regulacji Energetyki, w skrócie nazywanych uprawnieniami URE, określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby zajmujące się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci.  (Dz. U. Nr 89, poz. 828; zm.: Dz. U. z 2003 r. Nr 129, poz. 1184, z 2005 r. Nr 141, poz. 1189). Natomiast  cena uprawnień i termin ich ważności jest przedmiotem Prawa energetycznego (Dz. U. 2021 r. poz. 1093 artykuł 54)

 Historia świadectw kwalifikacyjnych  

Obiegowo omawiane świadectwa kwalifikacyjne są nazywane „uprawnieniami SEP-owskimi”, ponieważ kilkadziesiąt lat temu, były wydawane dla elektryków, przez Komisje Stowarzyszenia Elektryków Polskich, podczas gdy uprawnienia dla pozostałych specjalizacji (ciepłownictwo, gazownictwo itd.), wydawały komisje działające przy Okręgowych Inspektoratach Gospodarki Energetycznej. Obecnie Inspektoraty te nie istnieją, a wszystkie Komisje Kwalifikacyjne, łącznie z komisjami działającymi przy SEP-ie,  powołuje Urząd Regulacji Energetyki, stąd zastąpienie terminu „uprawnienia sepowskie” terminem „uprawnienia URE”, wydaje się być zasadnym.

Korzyści wynikające z posiadania uprawnień

Świadectwo kwalifikacyjne jest dokumentem uprawniającym do pracy na stanowisku dozoru lub eksploatacji  w zakresie obsługi, konserwacji, remontów lub prac kontrolno-pomiarowych przy określonych urządzeniach elektrycznych, gazowych lub ciepłowniczych. Świadectwa kwalifikacyjne są dowodem, że ich posiadacz ma odpowiednią wiedzą do bezpiecznego kontaktu z urządzeniami wymienionymi na posiadanym świadectwie.

Świadectwa kwalifikacyjne URE są podstawą zatrudnienia na odpowiednim stanowisku. Świadectwa kwalifikacyjne URE są honorowane we wszystkich krajach Unii Europejskiej.